Pokój
Wieże Alhambry w Madrycie
Czym są prawdziwe Torres Bermejas w Granadzie, na czym polega zdobnictwo nasrydzkie i co madrycki tablao z nich zapożycza w swoich kafelkach, drewnie i łukach.
Zarezerwuj swój wieczór flamenco ↗Dwa miejsca o jednej nazwie
Torres Bermejas to dwa znaczenia. W Granadzie to zespół trzech wież na wzgórzu Mauror, zwróconych przez dolinę ku Alhambrze i Generalife. W Madrycie to tablao flamenco, którego wnętrze ma przywoływać tamte wieże. Oba miejsca leżą w różnych miastach i łączy je nazwa oraz wystrój, a poza tym niewiele więcej. Siedząc w madryckiej sali, przebywasz w rekonstrukcji stworzonej na podobieństwo Alhambry, a nie w samej twierdzy.
Czym są prawdziwe wieże
Wieże Granady zostały wzniesione z ubijanej ziemi – metody, która polega na zagęszczaniu ziemi warstwami, tworząc w ten sposób solidne mury. Najstarsze pozostałości pochodzą z końca VIII i początku IX wieku, a dynastia Nasrydów zmodyfikowała kompleks w XIII wieku. Zostały odnowione w XVI wieku i ponownie poddane renowacji w latach 1854–1858. Przez długie okresy służyły jako koszary i wojskowe więzienie, a Patronato de la Alhambra y Generalife nabyło je w 1962 roku – zupełnie inne życie niż rozrywka, jaką oferuje madryckie tablao.
Dlaczego Alhambra wygląda na czerwoną
Nazwa Alhambra pochodzi od arabskiego al-Ḥamrāʼ, oznaczającego „czerwoną”, od dłuższego wyrażenia oznaczającego czerwoną fortecę. Jej mury są z ubijanej ziemi, a czerwonawy kolor pochodzi od tlenku żelaza w lokalnej glinie. W języku angielskim Torres Bermejas są często nazywane Vermilion Towers, a ich hiszpańska nazwa wskazuje na ten sam czerwony odcień. Kiedy tablao przywołuje te wieże, przywołuje kolor równie mocno jak kształt, a ciepła paleta sali podąża za tą ideą.
Dekoracja, którą zapożycza sala
Wnętrza Nasrydów wykorzystują niewielki zestaw technik. Muqarnas to przypominające stalaktyty formy ze stiuku, które nadają sklepieniom wygląd plastra miodu. Mozaiki kafelkowe, nazywane po hiszpańsku alicatado, pokrywają dolne partie ścian i podłogi. Sufity są często sosnowe, rzeźbione, malowane i zdobione wzorami geometrycznymi, a górne partie ścian pokrywa stiuk z roślinnymi arabeskami, arabskimi inskrypcjami i geometrycznymi motywami. Sam opis tablao wymienia motywy w stylu arabskim, kafle i kasetonowe drewniane sufity, więc sala zapożycza ten sam język wzoru, kafli i rzeźbionego drewna w znacznie mniejszej skali.
Rekonstrukcja, nie kopia
Organizator mówi, że sala odtwarza wnętrze Torres Bermejas w Alhambrze, a madrycki portal turystyczny nazywa ją szczegółową rekonstrukcją. Należy to traktować jako interpretację: scenografię w stylu mauretańskim, stworzoną dla publiczności XX wieku. Same pałace Nasrydów są znacznie większe i bardziej misternie zdobione niż jakakolwiek sala restauracyjna. Przyjemność tablao tkwi w atmosferze, w wzorze i cieniu wokół sceny, a nie w dokładnym studium architektonicznym, i działa najlepiej, gdy pozwolisz, by sala nadała nastrojowi ton.
Dlaczego mauretańska sala na flamenco?
Flamenco rozwinęło się w Andaluzji, a Granada, stolica emiratu Nasrydów, należy do historii tego regionu. Nasrydzi byli ostatnią muzułmańską dynastią na Półwyspie Iberyjskim i panowali najdłużej, a Muhammad I rozpoczął budowę Alhambry w 1238 roku. UNESCO opisuje Andaluzję jako serce flamenco, z korzeniami sięgającymi Murcji i Estremadury. Sala w stylu mauretańskim wiąże madrycką scenę z kulturą południa, choć wykonawcy wnoszą do niej własne przygotowanie i repertuar.
Jeśli chcesz zobaczyć prawdziwe wieże
Aby zobaczyć prawdziwe Torres Bermejas, musisz pojechać do Granady. Wieże stoją na wzgórzu naprzeciwko Alhambry, a informacje o dziedzictwie wymieniają je wśród zabytków miasta. Warunki zwiedzania się zmieniają, więc przed planowaniem podróży z nimi w tle sprawdź strony dla zwiedzających Alhambry. Madrycki wieczór w tablao to sposób na delektowanie się stylem, a nie substytut wizyty w samym miejscu, a oba tworzą rozsądną parę, jeśli twoja trasa kiedykolwiek zaprowadzi cię do Andaluzji.
Źródła