Historia
Historia Camaróna i tego tablao
Jak madrycka tawerna stała się w 1960 roku tablao, dlaczego flamenco przeniosło się z kawiarni na sceny i co źródła mówią o artystach, którzy tam występowali.
Zarezerwuj swój wieczór flamenco ↗Od tawerny do tablao
Madrycki portal turystyczny podaje, że tablao otwarto w 1960 roku, w lokalu La Taberna Gitana, działającym od 1949 roku. To sytuuje je na początku dekady, w której tablao rozprzestrzeniły się po całej Hiszpanii. Wikipedia odnotowuje, że tablao rozwijały się w latach 60. XX wieku, zastępując cafés cantantes. Nazwa tablao pochodzi od hiszpańskiego słowa tablado, oznaczającego deskę podłogową, które określa również podwyższoną platformę, na której występuje tancerz. W wielu tablao podaje się także napoje, tapas lub pełne posiłki.
Co było wcześniej: café cantante
Café cantante było głównym miejscem flamenco w XIX wieku. Wikipedia podaje, że Silverio Franconetti otworzył pierwszą kawiarnię śpiewaka flamenco w Sewilli w 1881 roku. Rywalizacja między kawiarniami pomogła wyłonić się profesjonalnym śpiewakom i ukształtowała technikę oraz repertuar tej sztuki. Soleá na przykład przeżywała złoty wiek w ostatniej ćwierci XIX wieku, gdy café cantante było główną sceną. Tablao odziedziczyły tę rolę w nowej scenerii, a scena i stoły wokół niej przetrwały.
Lata Camaróna na tej scenie
Camarón de la Isla urodził się 5 grudnia 1950 roku w San Fernando, w prowincji Kadyks. Wyjechał do Madrytu, a w 1968 roku został stałym artystą Tablao Torres Bermejas, gdzie pozostał dwanaście lat. Madrycki portal turystyczny również podaje, że występował na tej scenie przez dwanaście lat. Zmarł 2 lipca 1992 roku w Badalonzie w wieku 41 lat. Wikipedia przypisuje jego współpracy z Paco de Lucíą twórczy impuls dla flamenco.
Spotkanie z Paco de Lucíą
Camarón poznał gitarzystę Paco de Lucíę w Torres Bermejas i obaj rozpoczęli wspólną pracę. Wikipedia dolicza się dziewięciu albumów nagranych razem w latach 1969–1977 i podaje, że intensywnie koncertowali. Paco de Lucía, pochodzący z Algeciras, otworzył flamenco na wpływy brazylijskie, arabskie i jazzowe, a jego nagranie Concierto de Aranjuez Rodriga z 1991 roku wprowadziło gitarę flamenco do repertuaru gitary klasycznej. Tablao jest pamiętane częściowo dlatego, że to spotkanie miało miejsce w jego sali.
Inne nazwiska w programie
Madrycki portal turystyczny podaje, że Manolo Caracol zadebiutował w tym lokalu w lutym 1962 roku, i wymienia José Mercé, La Chungę, El Güito, Fosforito, Mario Mayę i Pansequito wśród artystów, którzy tam występowali. Dodaje też, że tablao jest znane wielu artystom jako Katedra Flamenco. Traktuj tę listę jako historię sali, ponieważ cuadro Twojego wieczoru to zespół zaplanowany przez organizatora, a artyści zmieniają się wraz z programem.
Na ekranie
Ta sama strona podaje, że lokal służył jako plan filmowy dla filmu Camarón oraz serialu telewizyjnego El tiempo entre costuras. Jeśli rozpoznajesz tę salę z ekranu, właśnie dlatego. Oznacza to również, że sala ma historię sięgającą poza scenę: służyła do opowiadania historii o flamenco, jak i do samego jego wykonywania. Tablao jest częścią tego, jak Madryt pamięta tę sztukę, a ta pamięć jest częścią tego, co widzisz na ścianach.
Żywa tradycja
W 2010 roku UNESCO wpisało flamenco na Reprezentatywną Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości i podkreśla, że jest ono przekazywane przez dynastie, rodziny, grupy społeczne i kluby flamenco. Spektakl w tablao to jedno z miejsc, gdzie ta tradycja spotyka się z gośćmi. Organizator podaje, że program zmienia się w ciągu sezonu, co pasuje do sztuki opartej na improwizowanej wariacji w obrębie ustalonego rytmu — dlatego żadne dwa wieczory nie są identyczne.
Źródła